Είναι 7:30 το απόγευμα. Γυρνάς από τη δουλειά ή προσπαθείς να πεταχτείς για δέκα λεπτά στην αγορά της Νέας Μάκρης να πάρεις ψωμί και τα βασικά για το σπίτι.

Και ξεκινάει ο γνωστός, καθημερινός κύκλος: πρώτη γύρα στα στενά, δεύτερη, τρίτη. Τα λεπτά περνούν, τα καύσιμα καίγονται, τα νεύρα τεντώνονται. Κοιτάς δεξιά και αριστερά και βλέπεις ολόφρεσκα, πλατιά πεζοδρόμια περιφραγμένα με κολωνάκια. Και σκέφτεσαι αυθόρμητα: «Μα καλά, αυτό δεν ήταν το έργο των σχεδόν 10 εκατομμυρίων που θα έκανε τη ζωή μας καλύτερη; Γιατί νιώθουμε όλοι εγκλωβισμένοι;»…